Rozmieszczenie gatunków w środowisku wyspowym: relacje między dyspersją a pozycją troficzną i szerokością niszy pokarmowej. Badania zgrupowania biegaczowatych z zastosowaniem metody izotopów trwałych.

Badania mają na celu poznanie relacji między zdolnością do dyspersji, poziomem troficznym i wielkością ciała a szerokością niszy pokarmowej - fundamentalnymi elementami historii życia, determinującymi rozmieszczenie gatunku, a w konsekwencji strukturę zespołów organizmów. Badania terenowe przeprowadzimy na 2 archipelagach wysp na jeziorze Wigry i jeziorze Mamry. Wybrane wyspy charakteryzują się różną powierzchnią i stopniem izolacji. Obiektem badań będzie grupa chrząszczy, biegaczowatych (Carabidae), u których znane są gatunki o różnej wielkości ciała i sile dyspersji. W celu określenia szerokości niszy oraz poziomu troficznego chrząszczy wykorzystamy metodę izotopów trwałych węgla i azotu. Stosunek izotopów węgla 13C do 12C w ciele zwierzęcia charakteryzuje źródło pokarmu pobranego przez konsumenta ze środowiska, natomiast stosunek ciężkiego izotopu azotu 15N do lekkiego 14N wykazuje stopniowe wzbogacenie tkanki konsumenta w ciężki izotop na każdym z kolejnych poziomów troficznych. Jeśli specjalizacja pokarmowa i pozycja troficzna wpływają na rozmieszczenie i liczebność gatunków możemy przewidywać, że zespół gatunków wyspecjalizowanych będzie istotnie różny od zgrupowania utworzonego z generalistów. Różnice te mogą obejmować między innymi wzorce współwystępowania i ugniazdowienia (ang. nestedness), rozkłady liczebności gatunków oraz zależność bogactwa gatunkowego od wielkości obszaru. Dzięki uzyskaniu nieznanych dotąd informacji o pozycji troficznej i szerokości niszy pokarmowej będziemy w stanie uzyskać wgląd w nieweryfikowalne jak dotąd relacje kształtujące strukturę zespołu organizmów.

Jest to pierwszy z projektów badawczych niedawno powstałego BioGeoCentrum PAN