Spektakularna ekspansja Argiope bruennichi (Scopoli, 1772) stanowi okazję do podjęcia ważnych badań nad uwarunkowaniami dyspersji oraz nad zdolnościami adaptacyjnymi gatunków. Od lat 30-tych XX wieku można mówić o początku wyraźnej ekspansji tygrzyka w Polsce. W latach 60-tych odkryto pojedyncze stanowiska na południowym wschodzie Polski, a w latach 80-tych na Podlasiu i Wyżynie Lubelskiej. Jednak w większości regionów Polski, również w dobrze zbadanych pod względem arachnologicznym przez całe dziesięciolecia A. bruennichi nie został stwierdzony. Tymczasem w ciągu kilkunastu ostatnich lat tygrzyk rozprzestrzenił się w całym kraju, w wielu regionach stając się gatunkiem bardzo pospolitym.

Gatunek ekspansywny często jest identyfikowany jako gatunek inwazyjny. W przypadku tygrzyka nie wiadomo, czy ten heliofilny gatunek wypiera "rodzime" gatunki krzyżakowatych, i czy przyczynia się do zmiany składu gatunkowego pająków w danym środowisku. Wyniki badań populacji tygrzykaikrzyżaka łąkowego są próbą odpowiedzi na pytanie: jak kształtują się zmiany liczebności osobników dwóch gatunków pająków sieciowych w podobnych typach zbiorowisk roślinnych, a w różnych mezoregionach i uwarunkowaniach geograficznych?